[**Hikky@Stream**]

[Short Fiction]  YAKUSOKU

 Another Side  - Hashimoto ryosuke & Yamada ryosuke

Story by Hikky

แย่แล้วล่ะครับ

ผมดันไปทำให้คนตัวเล็กที่ผมรักที่สุดโกรธซะแล้ว

 ...ผมนี่มันแย่จริงๆดันลืมสัญญาที่ให้ไว้  ว่าหลังจากเลิกงานแล้ว จะไปทานข้าวด้วยกัน  แต่วันนั้นผมดันติดธุระน่ะสิ  แล้วไม่ได้โทรไปบอกเจ้าตัวเล็ก  เค้าคงโกรธผมมากไม่คุยกับผมมา 3 วันแล้ว  ผมไม่ได้ตั้งใจจะลืมนะ ก็วันนั้นผมต้องซ้อมดรีมบอยจนดึกก็เลยไม่มีเวลา  แต่จริงๆผมก็แอบลืมด้วยล่ะ แต่หลังจากที่ผมซ้อมเสร็จผมก็รีบโทรไปหาเจ้าตัวเล็กทันทีเลยนะ  แต่เขาไม่รับสายผมน่ะสิ

ยังไงซะวันนี้ผมต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง

...วันนี้มีนัดซ้อมสำหรับที่จะไปออกรายการโชเนนคลับ  ซึ่งแขกรับเชิญรอบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน Hey!Say!7 นั่นเอง

"ฮัชชี่ นายมองหาอะไรอยู่"  รุ่นพี่ในวงของผม คาวาอิคุงถามขึ้นมา  ผมได้แต่ยิ้มเล็กๆให้ก่อนจะตอบปฏิเสธไป

"มองหายามะจังอยู่ล่ะสิ" จึก! เหมือนมีอะไรมาแทงกลางใจของผม  จะรู้ดีเกินไปแล้วนะโชตะคุง

"จริงสิรอบนี้ Hey!Say!7 มาเป็นแขกรับเชิญนี่นา" สึกาดะที่กำลังซ้อมท่าเต้นอยู่นั้นหันกลับมาพูด 

....ไอ้ที่เต้นๆอยู่เนี่ยเต้นไปด้วยหูก็ฟังเรื่องของคนอื่นไปด้วยใช่มั้ย...

"นั่นแน่ หน้าแดงเชียว ไม่ต้องเขินหรอกน่า" โกเซกิแกล้งแซว 

....ผมไม่ได้หน้าแดงซะหน่อย แค่หน้าของผมมีเลือดฝาดเท่านั้นเอง...

ยังไม่ทันที่ผมจะได้เถียงอะไร  จู่ๆโชตะคุงก็พูดประโยคที่ทำให้ใจของผมมันเต้นแรงขึ้นมา

"นั่นไง ยามะจังมาแล้ว" ผมหันไปตามทางที่โชตะคุงชี้  แล้วผมก็ได้พบกับเจ้าตัวเล็กของผมที่เดินมากับเพื่อนร่วมวง  สายตาของเค้าเหลือบมองผมเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น

...ยังไม่หายงอนผมอีกหรอเนี่ย..

.....................

..........

....

..

"ยามะจังทะเลาะกับฮาชิโมโตะคุงหรอ" จิเน็น ยูริเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ

"เอ๋ " ยูริรู้ได้ยังไงอ่ะ

"ก็ยามะจังทำหน้าเมินฮาชิโมโตะคุงแบบนี้  ปกติเห็นสวีทกันจะตาย แบบนี้ต้องมีอะไรแน่เลย"

แสนรู้จังเลยนะจิเน็น

"ไม่มีอะไรมากหรอก" ผมรีบตอบปัดๆไป ก่อนจะแอบมองไปทางร่างสูงอีกครั้ง  เค้ายังคงมองผมไม่ละสายตาเลย  ...ไม่ได้ๆๆเรากำลังโกรธเขาอยู่นะ...  คิดได้ดังนั้นก็รีบหันหน้าหนีไปอีกทางทันที

 ในระหว่างซ้อมทั้งสองคนก็ไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย  แม้ว่าจะพยายามเข้าไปใกล้มากแค่ไหน แต่อีกฝ่ายก็หนีออกห่างมากเท่านั้น  จนกระทั่งถึงเวลาพัก

"เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำก่อนนะ" ยามะดะบอกกับจิเน็นเพื่อนตัวเล็กของเค้า  เจ้าตัวเล็กพยักหน้ารับก่อนจะหันไปสนใจโทรศัพท์มือถือของตนต่อ

ยามะดะเดินออกมาจากห้องซ้อมโดยไม่ได้สนใจว่ามีใครเดินตามออกมา  ที่จริงแล้วไม่ได้จะไปเข้าห้องน้ำอะไรนั่นหรอก แค่อยากออกมาจากในนั้นมากกว่า  ทันใดนั้นเองข้อมือเล็กก็ถูกดึงไว้

"อ๊ะ" เมื่อเงยหน้ามองคนที่ดึงตนไว้ ร่างเล็กก็ทำหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที  พร้อมกับพยายามบิดข้อมือให้หลุดออก แต่มันก็ไม่สำเร็จ

"ปล่อยฉันนะ"

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน" พูดจบร่างสูงก็กึ่งจูงกึ่งลากคนตัวเล็กให้เดินตาม จนกระทั่งมาถึงบริเวณมุมตึกที่ไม่มีใครเดินผ่าน

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ" ยามะดะตวาดขึ้นทันทีที่ร่างสูงหยุดเดิน  และเป็นไปดังคำขอข้อมือเล็กถูกปล่อยให้เป็นอิสระ  มะดะทำท่าจะเดินหนีไปแต่ก็ถูกฮาชิโมโตะดึงมากอดไว้จากด้านหลัง

"ปล่อยนะ!!!" ร่างเล็กพยายามดิ้นให้หลุดแต่วงแขนที่แข็งแรงนี้กลับไม่มีทีท่าว่าจะหลุดง่ายๆ

"ขอโทษนะ"  เสียงคมเข้มเอ่ยขึ้น ส่งผลให้เจ้าตัวเล็กหยุดนิ่งทันที  ฮาชิโมโตะกระชับอ้อมแขนมากขึ้น

"ขอโทษที่ปล่อยให้ยามะจังต้องรอ ขอโทษที่ไม่โทรไปบอก ขอโทษที่ไม่รักษาสัญญา" ร่างสูงรู้สึกได้ถึงอาการสั่นเล็กน้อยของคนในอ้อมกอด

...ยามะจังกำลังร้องไห้...

"ฮึกๆ..นะ..นายมันบ้าที่สุดเลย รู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงนายมากแค่ไหน ฉันรอนายตั้งหลายชั่วโมงนายก็ไม่มาซักที ติดต่อก็ไม่ได้ รู้มั้ยว่าฉันกลัวมากแค่ไหนฉันกลัวว่านายจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น" คำพูดต่างๆที่พรั่งพรูออกมา  ผมไม่คิดมาก่อนเลยว่ายามะจังจะเป็นห่วงผมมากขนาดนี้ ผมจับให้เค้าหันหน้ามาหาผมก่อนจะกอดเค้าไว้อีกครั้ง

"ผมขอโทษ ต่อไปจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้ว"  ร่างเล็กค่อยๆผละกายออกมา

"นายสัญญาแล้วนะ"

"สัญญาครับผม"  ฮัชชี่ชูนิ้วก้อยขึ้นมา ยามะดะมองนิ้วเรียวนั้นก่อนจะใช้นิ้วก้อยของตนไปเกี่ยวไว้

"ไม่เอาน่า เลิกร้องไห้ได้แล้ว" ฮัชชี่ยิ้มให้ท่าทีของคนตัวเล็ก

"ที่ฉันร้องไห้ก็เพราะใครล่ะ"  นิ้วเรียวของร่างสูงค่อยๆเกลี่ยน้ำตาที่ไหลออกมาให้กับคนตรงหน้า

"ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้นะครับ" ฮาชิโมโตะพูดพลางเอาหน้าผากไปชนกับหน้าผากของอีกฝ่ายเบาๆ ยามะดะเหลือบตาขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆปิดเปือกตาลงไป

....สัมผัสที่อบอุ่นบริเวณริมฝีปากที่ร่างสูงมอบให้ มันทำให้หัวใจดวงน้อยๆนี้เต้นระรัว ยิ่งอีกฝ่ายสัมผัสลึกมากเท่าไร  เข้าก็แทบจะละลายไปตรงนั้น.... 

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนกว่าฮาชิโมโตะจะปล่อยให้ริมฝีปากของร่างเล็กเป็นอิสระ

"นายมันเจ้าเล่ห์ที่สุดเลย" ยามะจังต่อว่าเข้าให้

"แล้วรักคนเจ้าเล่ห์คนนี้มั้ยล่ะ" ร่างเล็กก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานตามแบบฉบับของยามะดะ เรียวสุเกะ

"รักสิ รักมากด้วย"

ร่างสูงยิ้มให้กับคำตอบที่ได้รับ ก็เพราะว่ายามะจังน่ารักแบบนี้น่ะสิ ผมถึงรักเขาจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว

"ผมก็รักยามะจังมากที่สุดเหมือนกัน"

...ต่อจากนี้แต่ต่อๆไป ฮาชิโมโตะ เรียวสุเกะ ขอสัญญาว่าจะรักยามะดะ เรียวสุเกะคนนี้ตลอดไป...

The End

ช่วงถามเองตอบเอง

- ฟิคเรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรคะ

  อันนี้ก็ไม่ทราบเหมือนกันคะ นั่งอ่านหนังสืออยู่ดีๆมันก็แล่นเข้ามาในหัว ก็เลยเขียนๆออกมาได้แบบนี้ล่ะคะ เป็นฟิคที่ใช้เวลารวดเร็วมาก สองชั่วโมง แต่งตอนประมาณตีหนึ่งถึงตีสาม แต่งเสร็จก็นอนหนังสือไม่อ่าน

-  ทำไมถึงแต่งฟิคคู่นี้ล่ะคะ

    ที่จริงช่วงนี้กำลังหาฟิคคุณลูกฮัชชี่อ่านอยู่คะ แต่หายากมากกกกกกกกกกกกที่เจอก็มีแต่เป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งทุกๆคนก็รู้อยู่ว่าภาษาฝรั่งมนอ่อนแอขั้นโคม่า จะให้มานั่งอ่านแบบเปิดพจนานุกรมทุกตัวมนก็ขี้เกียจนะเคอะ แล้วที่จับให้มาคู่กับยามะจังนี่ก็ไม่มีอะไรคะแค่ชอบที่ยามะจังเป็นเคะ ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆ -_-" ถึงแม้ว่าจะเป็นคู่ที่ไม่มีใครเค้าแต่งกัน แบบว่าคู่แปลกหลุดโลกไปซักนิด เราไม่แคร์สื่อคะ แต่งเองอ่านเอง ฮะๆๆๆๆๆ

- แล้วทำไมถึงได้ตั้งชื่อเรื่องว่า yakusoku ล่ะคะ

    ก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอกคะ แค่เห็นว่าในเรื่องมันมีคำว่าสัญญาเยอะ ก็เลยเอาเป็นชื่อนี้ซะเลย ฮาๆๆๆง่ายเนอะ

-  มีอะไรฝากถึงผู้อ่านบ้างมั้ยคะ

      อ่ะแหะๆๆๆยังไงก็ขอฝากฟิคป่วยๆเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ฮา ก็อย่างที่ว่าฟิคเรื่องนี้มันป่วยจริงๆอ่ะแหละ  ครั้งหน้าจะพยายามแต่งฟิคที่ไม่ค่อยป่วยมาล่ะกันคร่า ขอบคุณสำหรับคนที่เข้ามาอ่านแล้วก็มาเม้นให้ด้วยนะคะ(มีคนเม้นด้วยหรอ ฮา) เจอกันใหม่กับฟิคป่วยๆเรื่องหน้าคะ จะเป็นใครคู่ใครนั้นก็คอยติดตามกันนะคะ ฮา

ศศิวิมล ถาม

ศศิวิมล ตอบ

มน พักผ่อนเหอะ !!!