*ส่วนสูง*

posted on 17 Nov 2009 15:49 by hikky-stream  in DIARY, Yamachan

ก่อนที่จะเข้าเรื่องตามชื่อเอาทรี่ แอบพูดถึงเมื่อวานนิดนึง

เมื่อวานมนแอบเปลี่ยวนิดนึง อันเนื่องมาจากหลายๆสาเหตุ

อาทิ นอนดึก ตื่นเช้าเพราะเรียนแปดโมง และเลิกเรียนสองทุ่ม

เมื่อวานเลยทำให้มนเพลียมากๆ ก็เลยเกิดอาการเปลี่ยวๆ

วันนี้ก็ไม่ค่อยเปลี่ยวแล้ว ฮะๆๆๆๆๆๆๆ ก็เลยมาอัพบล็อคอีก อัพถี่ได้อีก

 

แล้วก็พูดเรื่องงานมีตติ้งเมื่อวันเสาร์ที่แล้วนิดหน่อย

วันงานก็คนมาไม่มาก แต่งานสนุกมากๆคร่า

สนุกขนาดไหน ดูได้จากรอยช้ำตามตัวของมน ฮะๆๆๆ

ที่ต้นแขนด้านขวานี่ รอยช้ำจากที่เป็นสีเขียว

ตอนนี้มันเป็นสีม่วงไปแล้ว อาการเคล็ดก็เริ่มหายแล้วล่ะ

ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะไปแย่งตอบคำถาม เป็นเกมส์ทายชื่อเพลง

แล้วเพลงนั้นเป็นเพลงของเฮเซ มนก็วิ่ง น้องอีกคนก็วิ่ง

แล้วไงล่ะ แย่งไมค์กันจนล้มอ่ะ ขนาดล้มยังไม่สน จะตอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮะๆๆๆ

ก็เลยได้รอยมาแบบที่หลายๆคนเห็นกัน ฮะๆๆๆ

 

ม่ะ เข้าเรื่องตามชื่อเอนทรี่ เห็นที่ตั้งชื่อนี้ เพราะไปเจอรูปถ่ายรวมของจัมพ์มา

นั่นก็คือ รูปนี้

.........

....

..

.

เห็นแล้วเป็นไงกันบ้าง

สิ่งแรกที่มนตกใจคือ เคโตะ สูงโคตรรรรรรรรรร เอาเวลาตอนไหนไปสูงคะ

แล้วก็ยูโตะก็สูงขึ้นมากๆเหมือนกัน เท่ายาบุได้แล้วมั้งเนี่ย

แต่

มีอยู่คนนึงที่ไม่เห็นถึงความแตกต่าง รู้ใช่มั้ยว่าใคร

"ลูกชายสุดที่รักของมนเอง"

//ยามะจัง เค้าให้สูงได้ไม่รุ้รึไง//

ไม่มีใครว่าหรอกนะ ถ้าหนูจะสูงน่ะลูก (จิกกัดเข้าไป)

ดูอย่างฮัชชี่สิ (ไอ้บ้านี่ก็สูงเกินไป ฮาๆๆๆ)

เอาเป็นว่า เป็นกำลังใจให้ลูกสูงขึ้นอยู่ ฮะๆๆๆๆ

 

วันที่ 12/12 เพื่อนนุ๊กชวนไปงานอะไรซักอย่างที่ MBK

เพื่อนมนก็ขอดูสถานะการณ์ก่อนนะ ว่าจะติดอะไรมั้ย

ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็จะไปล่ะกัน

 

แต่ช่วงนี้มนก็เหมือนเดิมจ้า งานท่วมหัวตลอดเวลา

กองจนจะทับตัวเองตายแล้วอ่ะ ฮะๆๆๆๆ

 

สุดท้าย

// อย่ามายุ่งหนูจะนอน //

// ฮัชชี่อ้วนขึ้นง่า //

 

คนเดิม...คนนั้น

อยากให้กลับมาคุยกันเหมือนเดิม

อยากให้คอยถามทุกข์สุขกันและกันเหมือนเดิม

อยากกอดเธอเวลาที่เจอหน้ากันอย่างไม่ติดใจอะไร

อยากให้เธอส่งยิ้มแห่งความจริงใจมาให้ ไม่ใช่แค่รอยยิ้มผ่านๆ

ไม่รู้ว่าเพราะฉันคิดไปเอง หรือเพราะเธอเปลี่ยนไปจริงๆ

แต่เธอก็เป็นคนนึงที่ฉันผูกพันธ์ และแคร์ความรู้สึกมากคนนึง

กาลเวลาที่ผ่านไป กาลเวลาที่ทำให้เรารู้จักกัน

มันนานเกือบห้าปีแล้วนะ

รู้ไหมว่าทุกครั้งที่ได้เจอกับเธอ ฉันดีใจแค่ไหน

ถึงแม้จะได้คุยกันไม่มาก แต่ฉันก็ดีใจเป็นที่สุด

ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

เพราะกาลเวลาที่ทำให้ฉันผูกพันธ์

หรือเพราะกาลเวลาที่ทำให้เราเหินห่าง

ข้อความเล็กๆที่เคยได้รับจากเธออยู่บ่อยครั้ง

แต่ตอนนี้.......มันไม่มีแล้ว

บางครั้งฉันก็เคยคิด ว่าฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า

เธอถึงได้ห่างเหินจากฉันไป ฉันไม่รุ้ว่าฉันทำอะไรผิดไป

หลายคนบอกว่า ฉันคิดไปเอง

ในใจฉันก็อยากให้มันเป็นแบบนั้น

แต่ถ้ามันไม่ใช่ล่ะ?

 

ได้โปรด

กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

กลับมาเป็นพี่ที่แสนดีของมนเหมือนเดิมได้ไหม